In mijn opleiding word ik er soms doodmoe van: schrijf een reflectie op dit, geef feedback aan een medestudent over dat en, ik lieg niet, schrijf een reflectie op de reflectie die je van een medestudent ontving. Een tikkeltje reflectie-moe ben ik inmiddels wel, maar op de afdeling waar ik stage loop gebeurt het zo functioneel dat ik toch weer aan boord ben. Door samen voor het naar huis gaan nog even met elkaar stil te staan bij wat er wel en niet goed liep leer je van elkaar en voorkom je dat kleine irritaties uitgroeien. Bijkomend voordeel is dat wanneer je iets heftigs hebt meegemaakt tijdens het werk je de kans hebt hier met elkaar over na te praten en je het al een beetje een plekje hebt gegeven voor je naar huis gaat. Dat scheelt veel gepieker en past helemaal in het beeld van collega’s die voor elkaar klaar staan. En dat is heel belangrijk.
Je kunt geen afdeling draaien met allemaal ‘eentjes’. Je moet van elkaar op aan kunnen en op elkaar letten. Dreigt er iemand over te lopen doordat er heel veel pompen piepen, patiëntbellen afgaan en medicatiemomenten samenvallen, dan neemt een collega die het ietsje rustiger heeft wat over of ruilt iemand van pauzemoment. En dat gaat prima, zolang er in de basis voldoende collega’s op de vloer zijn. Wanneer dit door ziekte of onvervulde vacatures niet lukt, raakt de rek er wel eens uit.
Want hoewel ik in deze blog altijd knetter-enthousiast ben, zie ik ook dat er echt extra instroom van collega’s nodig is om op deze manier voor patiënten én collega’s te kunnen blijven zorgen. Als iedereen de zorg als recht wil behouden, maar te weinig mensen het als hun verantwoordelijkheid zien dan loopt het spaak. Klinkt deprimerend, maar gelukkig is er een oplossing voor ;)
Dus: zie je het zitten om samen met net zulke gemotiveerde collega’s iedere dag écht verschil te maken? Ga dan eens langs bij een open dag van een MBO of HBO in de buurt en informeer naar de zij-instroommogelijkheden. Krijg je geen spijt van.